فرصت سفر یگانه - در آستانه

باید استاد و فرود آمد
بر آستان ِ دری که کوبه ندارد ،
چرا که اگر به گاه آمده باشی دربان به انتظار ِ توست و
                                                                     اگر بی گاه
به در کوفتن ات پاسخی نمی آید .
کوتاه است در
پس آن بِه که فروتن باشی .

 

...

 

اما داوری آن سوی در نشسته است ، بی ردای شوم ِ قاضیان ،
ذات اش درایت و انصاف
هیئت اش زمان . -
و خاطره ات تا جاودان ِ جاویدان در گذرگاه ِ ادوار داوری خواهد شد .

بدرود !
بدرود ! ( چنین گوید بامداد ِ شاعر : )
رقصان می گذرم از آستانه ی ِ اجبار
شادمانه و شاکر .
از بیرون به درون آمدم :
از منظر
        به نظاره به ناظر . -
نه به هیئت گیاهی نه به هیئت پروانه ای نه به هیئت سنگی نه به هیئت ِبرکه ای ، -
من به هیئت « ما » زاده شدم
                                      به هیئت پرشکوه ِ انسان
تا در بهار ِ گیاه به تماشای رنگین کمان ِ پروانه بنشینم
غرور ِکوه را دریابم و هیبتِ دریا را بشنوم
تا شریطه ی ِ  خود را بشناسم و جهان را به قدر همت و فرصت ِ خویش معنا دهم
که کارِستانی از این دست
از توان ِ درخت و پرنده و صخره و آبشار
                                                   بیرون است .
انسان زاده شدن  تجسدِ وظیفه بود :
توان ِدوست داشتن و دوست داشته شدن
توان ِ شنفتن                                 
توان ِ دیدن و گفتن
توان ِ اندُه گین و شادمان شدن
توان ِ خندیدن به وسعت ِ دل ، توان ِ گریستن از سویدای ِ جان
توان ِ گردن به غرور برافراشتن در ارتفاع ِ شکوه ناک ِ فروتنی
توان ِ جلیل ِ به دوش بردن ِ بار ِ امانت
و توان ِ غمناک ِ تحمل ِ تنهایی
تنهایی
تنهایی
تنهایی ِ عریان


انسان
دشواری ِ وظیفه است . 

 

دستان ِ بسته ام آزاد نبود تا هر چشم انداز را به جان دربرکشم
هر نغمه و هر چشمه و هر پرنده
هر بدر ِ کامل و هر پَگاه ِ دیگر
هر قله و هر درخت و هر انسان ِ دیگر را .
رخصت ِ زیستن را دست بسته دهان بسته گذشتم دست و دهان بسته گذشتیم
و منظر ِ جهان را
                     تنها
                      ازرخنه ی ِ تنگ چشمی ی ِ حصارِ شرارت دیدیم و اکنون
آتک در ِ کوتاه ِ بیکوبه در برابر و
آنک اشارت ِ دربان منتظر !-

دالان تنگی را که درنوشته ام
به وداع
          فراپشت می نگرم :
فرصت کوتاه بود و سفر جان کاه بود
اما یگانه بود و هیچ کم نداشت .

به جان منت پذیر و حق گزارم !
( چنین گفت بامداد ِ خسته . )

*  *  *

پانوشت: در مراسم امروز بزرگداشت پروفسور کارو لوکس در دانشگاه تهران، دکتر نجار اعرابی که شاگرد قدیم و همکار اخیر دکتر لوکس بودند درباره دکتر صحبت کردند و در پایان هم شعری از شاملو رو خوندند که قسمتی از این شعر رو اینجا آوردم

/ 6 نظر / 77 بازدید
سلیمه

این شعر حرف های زیادی درون خودش نهفته داره.

فریبا

انسان دشواری وظیفه است. نهایت ظرافت رو میشه تو این قسمت شعر دید. اول توان ها رو لیست می کنه و بعد میگه انسان دشواری وظیفه است . من به این دیدگاه اعتقاد دارم.

کاظم

منم خیلی حال کردم با دکتر اعرابی از همشون بهتر صحبت کرد الان که متن صحبتش هم دیدم، بیشتر لذت بردم روحش شاد

نعيم احمدي

سلام من به وبلاگت ميومدم ولي نظر نمي دادم بعد فكر كردم كه كارم درست نيست هم بايد تشويق كنم هم تنبيه و ... ولي مطالبت خيلي نزديك و صميمي و پختست با قدرت ادامه بده رفيق بر قرار باشي و سبز.آديوس آميگو

هیچکس

خییی زیبا بود